Click here to add a message

___________________________________________________________________________________________
Babeth Mail Website: Gepost op28/05/2009 om 17h34
Tu nous manques énormément à tous!

___________________________________________________________________________________________
Bart Mail Website: Gepost op27/05/2009 om 10h01
We denken aan u François. Ik wens je familie veel sterkte toe.

___________________________________________________________________________________________
Babeth (Angelina) Mail Website: Gepost op01/05/2009 om 08h52
Tu sais que j’ai du mal encore à parler de toi,
Il parait que c’est normal,Il n’y a pas de règles dans ces jeux là.
Tu sais j’ai la voix qui se serre quand je te croise dans les photos,
Tu sais j’ai le cœur qui se perd, Je crois qu’il te pense un peu trop.

C’est comme ça, C’est comme ça.

J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé que mon chagrin, Ne dure qu’un instant.
Et tu sais j’espère au moins, Que tu m’entends.

C’est dur de briser le silence,
Même dans les cris, même dans la fête,
C’est dur de combattre l’absence,
Car cette conne n’en fait qu’à sa tête.

Et personne ne peut comprendre,
On a chacun sa propre histoire.
On m'a dit qu’il fallait attendre,
Que la peine devienne dérisoire.

C’est comme ça, C’est comme ça.

J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé que mon chagrin, Ne dure qu’un instant.
Et tu sais j’espère au moins, Que tu m’entends.

Je voulais te dire que j’étais fier d’avoir été au moins un jour,
Un peu ton ami et ton frère même si la vie a ses détours.

C'est comme ça, C'est comme ça.

J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé que mon chagrin, Ne dure qu’un instant.
Et tu sais j’espère au moins que tu m'attends.

CHANSONS DE GREGOIRE -> TA MAIN
VOici un peu notre histoire.

___________________________________________________________________________________________
Nele Mail Website: Gepost op27/04/2009 om 00h44
Het is iets waar iedereen, zowel jong als oud, noodgedwongen bij stilstaat
wanneer een jonge mens, om welke reden ook, van ons heengaat
Natuurlijk wens je het niemand toe om ziek te worden of dood te gaan
maar zeker een jongvolwassene hoort onbezorgd in het leven te staan
want ook al voel je je al zo volwassen, op 18 jaar sta je eigenlijk nog maar aan het begin van je leven
Bovendien wisten we het allemaal, Francois had ons nog zoveel te geven
Naast zijn groot hart, zijn sterke persoon, en al van andere kwaliteiten was hij bovenal een goede vriend
zijn lot, veel te jong nog, dat had hij zeker niet verdiend
Francois liet hier een lieve familie en een heleboel vrienden na
Waarom hij juist van ons werd weggenomen, is iets wat ik helemaal niet versta
Voor iedereen rondom hem was het verdriet onmenselijk groot
en we moesten plots léren omgaan met zoiets moeilijks als de dood
Na 3 jaar is het gemis nooit verdwenen
maar we hebben het stilaan wel en plaats gegeven
Wanneer ons zoiets overkomen moet, beseffen we hoe snel het hier gedaan kan zijn
en dat we als mens machteloos staan, eigenlijk zijn we maar heel klein
Daarom moeten we het leven trachten te omhelzen op een manier zoals Francois het ons heeft getoond
blij zijn met wat we hebben, en ervoor zorgen dat elke dag loont
Maar ook al gaat het voor sommigen soms veel te vlug
toch komen zij op een bepaalde manier bij ons terug
Bij een foto, een situatie, een datum, een plaats of een uur
maar vooral ook op een moment van stilte, of in de bewondering voor de natuur
Op die momenten voel ik Francois heel dicht bij mij
alsof hij meekijkt over mijn schouder, of met me mee het pad afwandelt aan m'n zij
Ook al is het reeds een tijdje geleden dat hij is heengegaan
wij blijven hem graag zien
en in ons binnenste blijft hij bestaan

___________________________________________________________________________________________
Simon en Bart Mail Website: Gepost op20/04/2009 om 01h19
François,

Onbegrijpelijk en vreemd hoezeer gemis zich op duizend manieren kan manifesteren. Soms gaat het om gemiste kansen. Gemiste foto’s. Gemiste gesprekken over politiek en wetenschap.

Soms gaat het om een vluchtige gedachte. Of is het een gevoel? Gedachte of gevoel, ze overvallen je. Door een geur, een uitspraak of een ontmoeting met vroeger. Ze overvallen en kidnappen je naar die weide, naar dat feestje.

Soms is het gewoon pijn. Deugddoend of verpletterend. Maar altijd pijn.

Soms is het onmacht, want confronterend met de onomkeerbaarheid. De keiharde confrontatie met verlies. De stalen wand van onmacht. Het genadeloos op de knieën gedwongen worden, de nederigheid tegemoet. Compromisloos klein gemaakt worden.

Soms is het ook anders. Dan lachen we. Lachen om colères, om roodaangelopen getier. Hilariteit om onredelijkheid en jouw redelijke onverzettelijkheid. En dat doet deugd.

Je bent geen vluchtige gedachte, laat staan gevoel, François.

Het is alsof wij afscheid namen,
Maar liefde is oneindig groot,
Wij bleven en blijven samen,
Liefde is sterker dan de dood.

___________________________________________________________________________________________
Victor Alice Bruno e Mail Website: Gepost op19/04/2009 om 21h34
François, 3 ans déjà que tu es parti. C’est court et long à la fois. Même si tu n’es plus là physiquement, ta présence se fait toujours sentir parmi nous.
- À travers tes frères qui deviennent à leur tour des jeunes adultes
- A travers les événements familiaux souvent heureux et parfois plus difficiles
- A travers ce cercle d’amis toujours aussi présents qui apportent bien du réconfort
- A travers ce questionnement de Victor : « où est-il françois dans le cimetière ou dans le ciel ?»
- A travers ces enfants malades et les traitements médicaux qu’on espère prometteurs
- A travers ce cycle de la nature : ce renouveau du printemps que l’on vit aujourd’hui dont on sait déjà qu’il va s’étioler en automne, pour recommencer l’an prochain.

N’est-ce pas cela le dur combat de la vie : faire face à la réalité de la vie, heureusement guidés par l’espérance ?

<< Vorige pagina | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 | Volgende pagina >>
Click here to add a message