Click here to add a message

___________________________________________________________________________________________
Chantal Haot Mail Website: Gepost op19/06/2009 om 21h33
Petit Victor,


Ce mois de mai s'en est allé et chaque jour j'ai pensé à ton parrain.

Ainsi en pensant à lui, ma pensée s'est étendue aux autres rencontres que j'avais faites.

: à ce que ces absents m'avaient donné rien qu'en étant eux mêmes.

Alors j'ai compris que ton parrain en dehors de son courage face à la maladie, avant ces jours si durs, offrait en cadeau, pour ceux qui savaient voir, et recevoir: sa gentillesse fondamentale.

Crois moi ce n'est pas rien. Ça rend meilleur, ça se partage et ça rayonne très fort. C'est une étoile de grande magnitude. Simplement,en l'approchant on se sentait bien en sa compagnie. La nuit regarde bien les étoiles, il y en a une qui s'appelle « La Gentillesse de François »

mamy Chantal

___________________________________________________________________________________________
FRED Mail Website: Gepost op05/06/2009 om 10h51
François, we denken nog steeds aan jou en missen je enorm!!

___________________________________________________________________________________________
Babeth Mail Website: Gepost op28/05/2009 om 17h34
Tu nous manques énormément à tous!

___________________________________________________________________________________________
Bart Mail Website: Gepost op27/05/2009 om 10h01
We denken aan u François. Ik wens je familie veel sterkte toe.

___________________________________________________________________________________________
Babeth (Angelina) Mail Website: Gepost op01/05/2009 om 08h52
Tu sais que j’ai du mal encore à parler de toi,
Il parait que c’est normal,Il n’y a pas de règles dans ces jeux là.
Tu sais j’ai la voix qui se serre quand je te croise dans les photos,
Tu sais j’ai le cœur qui se perd, Je crois qu’il te pense un peu trop.

C’est comme ça, C’est comme ça.

J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé que mon chagrin, Ne dure qu’un instant.
Et tu sais j’espère au moins, Que tu m’entends.

C’est dur de briser le silence,
Même dans les cris, même dans la fête,
C’est dur de combattre l’absence,
Car cette conne n’en fait qu’à sa tête.

Et personne ne peut comprendre,
On a chacun sa propre histoire.
On m'a dit qu’il fallait attendre,
Que la peine devienne dérisoire.

C’est comme ça, C’est comme ça.

J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé que mon chagrin, Ne dure qu’un instant.
Et tu sais j’espère au moins, Que tu m’entends.

Je voulais te dire que j’étais fier d’avoir été au moins un jour,
Un peu ton ami et ton frère même si la vie a ses détours.

C'est comme ça, C'est comme ça.

J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé tenir ta main, Un peu plus longtemps…
J'aurais aimé que mon chagrin, Ne dure qu’un instant.
Et tu sais j’espère au moins que tu m'attends.

CHANSONS DE GREGOIRE -> TA MAIN
VOici un peu notre histoire.

___________________________________________________________________________________________
Nele Mail Website: Gepost op27/04/2009 om 00h44
Het is iets waar iedereen, zowel jong als oud, noodgedwongen bij stilstaat
wanneer een jonge mens, om welke reden ook, van ons heengaat
Natuurlijk wens je het niemand toe om ziek te worden of dood te gaan
maar zeker een jongvolwassene hoort onbezorgd in het leven te staan
want ook al voel je je al zo volwassen, op 18 jaar sta je eigenlijk nog maar aan het begin van je leven
Bovendien wisten we het allemaal, Francois had ons nog zoveel te geven
Naast zijn groot hart, zijn sterke persoon, en al van andere kwaliteiten was hij bovenal een goede vriend
zijn lot, veel te jong nog, dat had hij zeker niet verdiend
Francois liet hier een lieve familie en een heleboel vrienden na
Waarom hij juist van ons werd weggenomen, is iets wat ik helemaal niet versta
Voor iedereen rondom hem was het verdriet onmenselijk groot
en we moesten plots léren omgaan met zoiets moeilijks als de dood
Na 3 jaar is het gemis nooit verdwenen
maar we hebben het stilaan wel en plaats gegeven
Wanneer ons zoiets overkomen moet, beseffen we hoe snel het hier gedaan kan zijn
en dat we als mens machteloos staan, eigenlijk zijn we maar heel klein
Daarom moeten we het leven trachten te omhelzen op een manier zoals Francois het ons heeft getoond
blij zijn met wat we hebben, en ervoor zorgen dat elke dag loont
Maar ook al gaat het voor sommigen soms veel te vlug
toch komen zij op een bepaalde manier bij ons terug
Bij een foto, een situatie, een datum, een plaats of een uur
maar vooral ook op een moment van stilte, of in de bewondering voor de natuur
Op die momenten voel ik Francois heel dicht bij mij
alsof hij meekijkt over mijn schouder, of met me mee het pad afwandelt aan m'n zij
Ook al is het reeds een tijdje geleden dat hij is heengegaan
wij blijven hem graag zien
en in ons binnenste blijft hij bestaan

<< Vorige pagina | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 | Volgende pagina >>
Click here to add a message